Με απόφαση της κυβέρνησης αυξάνεται από την πρώτη Απριλίου ο κατώτατος μισθός στα 880. Σύμφωνα με το νόμο που πέρασε πέρσι η Νέα Δημοκρατία, ο κατώτατος μισθός αποφασίζεται κάθε χρόνο από την εκάστοτε κυβέρνηση, ύστερα από τη γνωμοδότηση-κι όχι αποφασιστική παρέμβαση-δύο επιτροπών. Έχει γίνει καθεστώς δηλαδή αυτό που ως “έκτακτη” μνημονιακή συνθήκη εφαρμοζόταν από το 2012: η κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και ο εξοβελισμός των εργαζομένων από τη διαδικασία της διαμόρφωσης του κατώτατου μισθού. Σήμερα οι εργαζόμενοι εκπροσωπούνται από 5 μέλη (ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ) στα συνολικά 16 μέλη των επιτροπών και έχουν “δικαίωμα” μόνο να λένε τη γνώμη τους, χωρίς καμία δεσμευτική ισχύ για την κυβέρνηση.

Η ίδια η αύξηση, δε, του μισθού αποτελεί μία πραγματική κοροϊδία. Με τον πληθωρισμό να αυξάνεται κάθε χρόνο και τον Ιανουάριο του 2025 να φτάνει την αύξηση του 2,7% από πέρσι, τα 880 μεικτά δε φτάνουν ούτε για τα βασικά. Οι τιμές στα βασικά προϊόντα, τα νοίκια ειδικά στις μεγάλες πόλεις κάνουν απαγορευτική την αξιοπρεπή διαβίωση με τον κατώτατο μισθό. Καθώς ο κατώτατος μισθός επηρεάζει όλα τα μισθολογικά κλιμάκια, η κυβέρνηση δίνει στίγμα σε όλες τις εργοδοτικές ενώσεις, το επιχειρηματικό και εφοπλιστικό κεφάλαιο πως είναι εδώ ως τοποτηρητής των συμφερόντων τους.

Θέλουν εργοδότες χωρίς υποχρεώσεις κι εργαζόμενους χωρίς δικαιώματα. Αυτή είναι η μόνη λύση τους για να αυξήσουν την κερδοφορία τους.

Η δική μας λύση βρίσκεται στην συλλογική οργάνωση και τη μαζική διεκδίκηση. Δεν θα υπακούσουμε στο αφήγημα του ρεαλισμού τους. Με αποφασιστικό αγώνα, στοχοπροσήλωση, ταξική ενότητα μπορούν σήμερα να υπάρξουν νίκες υπέρ των εργαζομένων. Να σπάσει το συνεχές της αντεργατικής πολιτικής τους και να αλλάξει το βέλος των ταξικών συσχετισμών.

Η μεγαλειώδης απεργία στις 28 Φλεβάρη έδωσε μία ανάσα στο λαϊκό παράγοντα. Ανέβασε την εργατική αυτοπεποίθηση. Όμως αυτό δεν είναι αρκετό. Απαιτείται συντονισμένη προσπάθεια όλων των αγωνιστικών ταξικών δυνάμεων, ώστε να δυναμώσει η συνδικαλιστική πυκνότητα, να απομονωθούν οι εργοδοτικές δυνάμεις, η παρέμβαση της αστικής τάξης μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα. Να συγκεντρωθούν δυνάμεις, να οργανωθεί η μάχη με σχέδιο κι όχι με απεργίες τουφεκιές.

Με πυρήνα της αύξηση των μισθών, την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων, την υπογραφή συλλογικών συμβάσεων να ξαναγίνει ο συνδικαλισμός επικίνδυνος για την αστική τάξη.

Ο αγώνας για δικαίωση και δικαιοσύνη για το κρατικό έγκλημα των Τεμπών, το πέρασμα των σιδηροδρόμων στο δημόσιο, χωρίς αποζημίωση, κάτω από τον έλεγχο των εργαζομένων και της κοινωνίας είναι αυτές οι διεκδικήσεις που μαζί με τα εργατικά αιτήματα μπορούν να δώσουν στη σημερινή κατάσταση αγωνιστική διέξοδο στην υποβόσκουσα οργή και απογοήτευση στην κοινωνία. Αυτό χρειάζεται να αναδειχθεί και στην πανεργατική πανελλαδική απεργία στις 9 Απρίλη.